Page 102 - O Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης από το 1957 μέχρι σήμερα | The Organisation of Urban Transportation of Thessaloniki from 1957 to the present day
P. 102
Κεφάλαιο 4
102
«Μπήκα στο λεωφορείο και ήμουν τόσο αναστατω- μένος που μέσα στο λεωφορείο λιποθύμησα [...]. Λοι- πόν, όλο το λεωφορείο έσπευσε να βοηθήσει αυτόν τον νέο που είχε πέσει κάτω, να τον κατεβάσουν από το λεωφορείο, χάνοντας το εισιτήριό τους, τη δια- δρομή τους [...]» (Αναστασιάδης 1999, σελ. 200).
Πολλές φορές η μετακίνηση με τα μέσα ΟΑΣΘ γινό- ταν ένα ταξίδι στοχασμών:
«Έπαιρνες από την Πλατεία Ελευθερίας το λεω- φορείο των Αγίων Αναργύρων και καθισμένος στο παράθυρο στοχαζόσουν [...]. Δεν έβλεπες τον δρό- μο» (Αλέξανδρος Κοσματόπουλος, στο Αναστασι- άδης 1999, σελ. 188).
«Τ’ αυτοκίνητα πάνε κι όπου δεν πάνε τα τραμ, με- ταφέροντας καθ’ ομάδες τον καθένα με τις σκέψεις και τις έγνοιες του» (Νικόλαος Γαβριήλ Πεντζίκης, στο Αναστασιάδης 1999, σελ. 196).
Οι στοχασμοί αυτοί, βέβαια, μπορεί να οδηγούσαν σε μια ονειρική κατάσταση:
«Πολλές φορές σκέφτηκα πως θα μου άρεσε πολύ μια μέρα που θα’ μαι μέσα στο αστικό ο οδηγός ν’ αποφασίσει ξαφνικά να μην κάνει καμία στάση! Να χαράξει ένα δικό του δρομολόγιο κάθετα και εγκάρσια στο σώμα της πόλης [...]. Να χάσουμε τις ώρες μας, τα ραντεβού μας, τη δουλειά μας κι όλους τους άλλους προμελετημένους καθημερι- νούς μας χρόνους!» (Ηλίας Κουτσούκος, στο Ανα- στασιάδης 1999, σελ. 188).
Οι εισπράκτορες στα λεωφορεία, οι οποίοι καταργή- θηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, αποτελούν επί- σης σημαντική ανάμνηση, ιδίως των παλαιότερων Θεσσα- λονικέων. Στον κόσμο έκαναν εντύπωση τα διαφορετικά χρώματα των εισιτηρίων που έκοβαν ή τα πολλά κέρματα που χειρίζονταν. Επιπλέον, η φωνητική αγγελία των στά- σεων από τους εισπράκτορες («[Όνομα στάσης], θα κατε- βεί κανείς;») και οι ανακοινώσεις τους προς το επιβατικό κοινό («Προχωρήστε στον διάδρομο, υπάρχει χώρος!») εί- ναι αναμνήσεις που σχολιάζονται ακόμα με νοσταλγία.
Μεγάλη δημοφιλία, ειδικά μεταξύ των νεότερων, είχε αποκτήσει το λεωφορείο «78Ν», το οποίο συνέδεε μέχρι το 2018 (και την αντικατάστασή του από τη γραμμή «Ν1») το Αεροδρόμιο «Μακεδονία» με τον σιδηροδρομικό σταθ- μό και εντέλει με τον σταθμό ΚΤΕΛ, διασχίζοντας ‒μέσω της οδού Εγνατίας‒ το κέντρο της πόλης κατά τις νυχτε- ρινές ώρες. Λόγω του ωραρίου του, χρησιμοποιούνταν από αυτούς που επέστρεφαν σπίτι τους από νυχτερι- νή διασκέδαση. Καθώς ήταν το μοναδικό αστικό λεωφο- ρείο της πόλης που λειτουργούσε τη νύχτα, είχε πάντο- τε κίνηση. Το γεγονός, όμως, ότι τα δρομολόγια του ήταν αραιά, κάθε 30 λεπτά, είχε ως αποτέλεσμα να στοιβάζο- νται υπεράριθμοι επιβάτες, πολλοί δε να μην μπορούν να εισέλθουν. Εντός του λεωφορείου μπορούσε να συναντή- σει κανείς μια ετερόκλητη ομάδα επιβατών, ακόμη και... κατοικίδια, και να ακούσει τραγούδια, συνθήματα, φωνές και γκρίνια. Φαίνεται ότι το λεωφορείο αυτό ενσάρκωνε την ίδια την Εγνατία, όπως την περιγράφει ο συγγραφέας Χρίστος Ζαφείρης: «Συγκεντρώνει ανέκαθεν ετερόκλη-
